‘Daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn.’ Dit zijn woorden die regelmatig gebruikt worden in het gesprek met de heer en mevrouw van Laar. Daar drukt mevrouw van Laar haar dankbaarheid mee uit voor de wijze waarop zij en haar man hun leven mogen voortzetten op de hoge leeftijd die ze al bereikt hebben. De heer van Laar is in Doorn geboren en heeft er altijd gewoond. Mevrouw van Laar is in Wilsum geboren en daarna met haar ouders naar Montfoort verhuisd. Binnenkort woont ze zestig jaar in Driebergen. Dan zijn ze ook zestig jaar getrouwd. Samen komen ze al die tijd al in de kerk van de wijkgemeente Immanuël. Eerst de Immanuëlkerk en nu in het Hoge Licht.

In al die jaren hebben ze diverse dominees meegemaakt. Er worden diverse namen genoemd gekoppeld aan belangrijke gebeurtenissen zoals doop en belijdenis. Er is in die tijd veel verandert. “Daar zijn we eigenlijk gewoon in meegegroeid. Het ging heel geleidelijk. Op een gegeven moment kwam de kindernevendienst,” vertelt mevrouw van Laar, “maar de kinderen wilden daar niet naar toe.” De heer van Laar: “Maar je stuurde ze er ook niet naar toe.” Waarop mevrouw van Laar zegt: “Nee, maar ik heb het ook niet tegengehouden.”

Even later vervolgt ze: “Op een gegeven moment waren we tijdens een kerkdienst iets aan de late kant. Voordat we binnen kwamen was de dominee al aan het bidden. Toe we binnen kwamen werd er gezegd dat de dienst kon beginnen want de familie van Laar was binnen. De ouderling vroeg naderhand of ik dat erg vond, maar nee ik vond het niet erg want het was gewoon zo.”

In het Hoge Licht voelen zij zich thuis. “In het begin dacht ik dat ik het erg zou vinden als de Immanuëlkerk gesloten zou worden,” vervolgt hij, “maar ik voel me in het Hoge Licht wel thuis.” Mevrouw van Laar: “We waren al eens eerder in het Hoge Licht geweest. Dus het was eigenlijk al een beetje bekend. We vinden het er heel prettig kerken.” Hij: “Veranderen van de kerkzaal hoeft van mij niet zo. Het is zonde dingen weg te doen die nog goed zijn. Een extra beamer zou wel handig zijn want vanaf de plek waar ik zit is het lastig te zien.”

Mevrouw van Laar verteld over haar lidmaatschap van de handwerkclub, een vrouwenkring van onze kerk en een vrouwenkring van het Brandpunt in Doorn. Daarnaast zingt ze nog altijd in het koor in Langbroek waar ook de heer van Laar lang tijd heeft gezongen. Het vertrek van Traject 24 met alle gevolgen daarvan kwam aan de orde. Maar ook de zorgzaamheid, het attent zijn en betrouwbaarheid van Daco Coppoolse. Vooral tijdens de ziekenhuisbezoeken van Mevrouw van Laar. Daar spreekt zij dan weer haar dankbaarheid bij uit. Zoals ook in het ziekenhuis toen ze zei: “Zuster, ik krijg de kracht van boven. Zo voel ik het gewoon. Daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn.”

Arnold Middeldorp.