AstridIngwersen.jpgAstrid is in Indonesië geboren en heeft daar in de oorlog als klein kind in een Jappenkamp nare dingen meegemaakt. Dat heeft haar extra gevoelig gemaakt voor een aantal dingen. “Ik merk dat die gevoeligheid behoorlijk groot is,” zegt Astrid. Ze verteld over een voorval en legt uit wat dit met haar gedaan heeft. Ze zegt: “Het valt me op nu ik ouder ben en de wereld situatie zo zwaar is, dat ik last van verdriet heb daarom.“ Toch heeft zij haar draai goed gevonden bij ons in de kerk.

“Zondags rij ik eens in de maand een paar mensen naar de kerk en weer naar huis. Gelukkig is dat met een groot team.” Vertelt Astrid. Ze vind dit erg leuk om te doen en noemt gelijk de namen van de mensen die ze heen en weer brengt. Daarnaast geeft ze aan erg veel met het gebed bezig te zijn. “Gisteravond,” vervolgt ze, “hadden we hier een gebedsavond voor vervolgde Christenen georganiseerd door Gea Bijl ambassadeur van Open Doors. Dan komt eens per maand de groep Women to Women bij haar thuis. Daar bidden we dan voor.” 

Verder is ze contactdame en verspreid ze de nieuwsbrief. Astrid: “De nieuwsbrief rondbrengen doe ik eens in de maand. Dan haal je een aantal exemplaren op en breng die rond bij een aantal gemeenteleden die niet meer in de kerk komen.” Dan bezoekt ze ook de ouderen middag. Ze vervolgt: “Ik merk dat als je dat doet, je meer interesse in de ouderen krijgt. Laats was er een nieuwe mevrouw die van de Grote Kerk naar het Hoge Licht is gekomen. Dan praat je met elkaar en dat is fijn.” Dat komt ten goede van de sfeer in de kerk en de band tussen de gemeenteleden. “Er is meer onderlinge verbondenheid. Ja, dat vind ik echt leuk en ben er ook erg blij mee,“ zegt Astrid.

Astrid heeft ook een grote band met Israël. “Jaren geleden ben ik door de Near East Ministry uitgezonden om een jaar in Israël te werken en daar mensen te helpen,” vervolgt ze, “Weet je ze hebben daar nooit rust. De jonge Palestijnen en de Hamas. Dat is voor het volk verschrikkelijk. Ik ben daar nu weer een boek over aan het lezen.” We wisselen wat gevoelens uit die we, los van elkaar, in Israël hebben meegemaakt en praten verder over wat al deze dingen met haar geloofsleven doen. “Ik denk,” zegt Astrid “ dat het vertrouwen in God groter wordt. Je kunt hem vertrouwen. Hij houdt zielsveel van je en dat geeft je rust. Hij is mijn Rots.”
Arnold Middeldorp.