Tineke en Daco

“We beginnen het kerstfeest altijd in de kerk met de gemeente.” zegt Tineke en Daco vult aan: “In huis  hebben we een kerstboom en we vinden het leuk dat we als familie bij elkaar zijn. Tegenwoordig neemt iedereen een gang mee voor het diner. Dan hebben wij er niet zoveel zorg aan en dan is het heel gezellig als je met zo’n twaalf mensen aan tafel zit.” Tineke: “Toen de kinderen heel klein waren gingen we van de ene grootouder naar de andere toe. Dat hoorde toen zo. Tegenwoordig komen de kinderen bij ons.”

Dit jaar is het voor Daco de laatste keer dat hij als wijkpredikant het kerstfeest viert. Jaren geleden zei hij: “Nog vijf en twintig kerstpreken en mijn predikantschap is voorbij. Nu is het die vijf en twintigste keer. Het is wel raar dat het echt de laatste keer is en dat gevoel zal dit jaar nog wel eens voorkomen.” Hij leeft er niet anders naar toe, maar met kerst is het ‘Jong en oud dienst’ en dat is wel bijzonder. Er is muziek, een koor en er doen nog anderen mee. “Zeker ook met de goede hulp vanuit de gemeente die ik daarbij heb. Dat maakt het extra leuk.” zegt Daco, “Dat zijn de dingen die ik straks wel ga missen.”

Op de vraag hoe je naar kerst toe leeft, zegt Tineke: “Het heeft altijd veel met me gedaan. Toen ik kind was kwamen de grootouders en we hadden een kerstboom. Dat was in de jaren vijftig zo. Dan was het een hoogtepunt. Wat Tineke moeilijk vindt verwoordt ze als: “We hebben het altijd over vrede terwijl het eigenlijk geen vrede is. Het staat wel eens haaks op het gevoel hoe het in de wereld is. Soms denk ik dat Goede Vrijdag beter bij de wereld past. Het kerstfeest is een wat beladen feest omdat het zoveel verzoening moet hebben terwijl er mensen genoeg zijn die dat niet hebben.” Het is daarom volgens Tineke wel goed dat Jezus er is.

Daco kijkt tegenwoordig iets anders tegen het kerstfeest aan dan vroeger. “Dat komt,” zegt hij, “omdat ik nu de teksten beter begrijp. Ik vind dat jammer omdat het einde van mijn predikantschap in zicht is. Ik besef, dat vanuit het oude testament bekeken, het thema donkerheid in combinatie met ballingschap en slavernij klinkt. Het is net alsof ik daar nu meer gevoel bij krijg. Terwijl het volk Israël in zak en as is omdat ze vermalen worden door politieke grootmachten als Assyrië en Babylonië, klinkt er opeens een profetenstem die zegt: ‘Troost, troost mijn volk’ en ‘Uit die afgehouwen stronk van Isaï zal een telg voortkomen’. Ik probeer me te verplaatsen in deze profeet en denk: waar haalt hij het lef vandaan terwijl de stemming onder de ballingen zo belabberd is. En zoiets gebeurt ook bij de geboorte van Jezus. Het decor wordt hier gevormd door herders. Randfiguren. Het fascineert me dat God zo zijn rentree maakt. En dan nog op zo’n majestueuze manier. Bovendien worden er hele grote woorden over dit kind gesproken zoals je die ook hoort bij de profeet Jesaja: Wonderbare raadsman, Goddelijke held, Eeuwige vader, Vredevorst. Dat geeft een bepaalde spanning aan het verhaal, die me steeds beter bevalt.”

Tineke verwijst nog eens naar de gesprekken die ze tegenwoordig hebben met de kinderen tijdens het kerstdiner. We zijn blij dat ze goed met elkaar overweg kunnen en we samen als familie een geheel vormen. Daco: “Ik herinner me nog een gesprek over de ‘Liefde’. Dat leverde een aantal ontboezemingen op.” Tineke beaamd: “Dat zijn kostbare momenten die Kerst bijzonder maken.” We praten nog een hele tijd na over wat ons en de gemeente bezig houdt. Een hartverwarmend gesprek bij twee mensen die het warme gevoel van kerst niet alleen beleven maar ook uitstralen.

Arnold Middeldorp.